« ديباچه » « * » آيين شيعى امامى بر دو اصل فلسفى دينى نهاده شده است : يكى عصمت و ديگرى غيبت كه گذشته از آثار كلينى و ابن بابويه و شيخ طوسى و سيد مرتضى بغدادى در برخى آثار فارابى فيلسوف نيز بدانها اشارت شده است . دانشمندان شيعى دربارهء اصول اين آئين از ديرباز به زبان‌هاى فارسى و عربى خواه به رسالهء عقايد و خواه به روش كلامى و خواه به شكل ملل و نحل يا سرگذشت‌نامه از آنها سخن داشته‌اند . برخى از نوشته‌هاى فارسى آنان كه دربارهء سرگذشت و زندگى و نشانه‌هاى نبوت و امامت يا معجزات و فضائل است گذشته از ارزش دينى از دو رهگذر ارزنده است : يكى از راه مانندگى و پيوستگى آن با آنچه در آئين‌هاى ديگر براى بزرگان دين و يا براى سران دستگاه تصوف و عرفان گفته شده است دوم از رهگذر زبان فارسى و واژه‌هاى دينى كه در آنها آمده است . در فهرست‌ها از كتابهاى فارسى مذهبى بسيار سخن داشته‌اند و اگر كسى نگارش‌هاى فارسى دينى شيعى را با دقتى بر شمرد و فهرستى تحليلى از آنها بنويسد بسيار سودمند خواهد بود . دو مجلد از رساله‌هاى شيعى امامى كه در سدهء يازدهم فراهم آمده است اكنون بسيارى از دشوارىهاى تاريخ ادب دينى فارسى با آن دو

--> * اين قسمت را آقاى محمد تقى دانش‌پژوه مرقوم داشته‌اند كه بيشتر از نسخه‌هاى خطى فارسى احمد منزوى نقل شده است بعلامت ( م . . . )